ببرد و هر كس را نزد آن بيابد ، مجازات نمايد . لذا براى زائران قبر شريف ، هر ارزشى خوار و بىمقدار شد و همگان از مجازات ، ترسيدند و ذيريح ، بيلى برداشت و بلندىهاى قبر مطهر را خراب كرد و در اين هنگام كارگران ، در آن مشغول كار شدند . « 1 » و همين‌گونه است ، آنچه « ابن خلكّان » در رابطه با اشعار « سامىِ » بلند آوازه با مطلع : تالله ان كانت أميهء قد أتت * قتل ابن بنت نبيها مظلوما به خدا سوگند ! اگر بنىاميه ، فرزند دختر پيامبر خود را مظلومانه ، سربريدند . . . نقل كرده و آورده است : متوكل قبر حسين بن علىّ بن ابىطالب ( ع ) را در سال 236 ه ، ويران كرد . او نسبت به على ( ع ) و فرزندانش امام حسن و امام حسين ( ع ) ، بغض و كينه شديدى داشت ؛ لذا كربلا و هر چه متعلق به آن بود ، از جمله خانه‌هاى آن را از بنيان ، ويران ساخت و دستور داد در محلّ قبر مطهّر ، كشت و زرع كنند و آن را آبيارى نمايند و از رفتن مردم به زيارت قبر مطهر ، جلوگيرى كرد . « 2 » محمد بن شاكر بن احمد كلبى مصرى نيز مثل ديگر مورخين در كتاب فوات‌الوفيات خود ، نوشته است : متوكّل در سال 236 ه ، دستور تخريب قبر امام حسين ( ع ) و خانه‌هاى اطراف آن و كشت و زرع در محلّ قبر مطهر را صادر نمود و مردم را از زيارت آن ، منع كرد و آنجا ، تبديل به بيابان گرديد و متوكّل به ناصبى ( دشمنى خاندان پيامبر خدا ( ص ) )

--> ( 1 ) . مروج الذهب مسعودى ، ج 2 ، صص 401 - 402 . امّا ذيريح ، شايد اشتباه چاپى است و درست آن ، چنان كه در روايت ابىالفرج و غيره آمده ، ديزج است . ( 2 ) . ابن خلكان ، وفيات الاعيان ، ج 1 ، ص 455 .